ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΕΡΓΑΣΙΑΚΗ ΟΜΗΡΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΝΑΣΦΑΛΕΙΑ

Η κυβέρνηση, με μόλις ένα μήνα θητείας, προχωρά στην απόλυση χιλιάδων εργαζομένων στα προγράμματα stage. Δείχνει να λησμονεί ότι αυτό το «εμπόριο ψυχών» είναι εργαλείο – πατέντα της «τρισκατάρατης» Σημιτικής διακυβέρνησης, που η ΝΔ όμως βρήκε έτοιμο και «βιομηχανοποίησε». Έρχεται τώρα λοιπόν η «πράσινη ανάπτυξη» να προχωρήσει στην κατάργηση των προγραμμάτων stage στο δημόσιο (με το ιδιωτικό κεφάλαιο δεν «παίζουμε») ανακαλύπτοντας τα «ρουσφέτια» και τα «βουλευτικά γραφεία» πετάει στο δρόμο χιλιάδες ανθρώπους, απειλώντας με μπλακ άουτ μεγάλο κομμάτι του Δημοσίου (νοσοκομεία, ΙΚΑ) που στενάζει λόγω της έλλειψης προσωπικού, με τις προσλήψεις να είναι απλά διακηρύξεις. Σύμμαχοί της οι ηγεσίες της ΑΔΕΔΥ και της ΓΣΕΕ με τον… πολύ κ. Παναγόπουλο να μιλάει για «κατάρα για την ελληνική κοινωνία», «παραθυράκια και βουλευτικά γραφεία».

Όλες οι κυβερνήσεις μέχρι τώρα κάνανε τη δουλειά τους, μαγείρευαν πλασματικά τους στατιστικούς δείκτες της ανεργίας και έδιναν κι ένα ξεροκόμματο εξευτελίζοντας εργαζόμενους με όνειρα και ελπίδες. Και είναι όλοι συνυπεύθυνοι και καμία «πράσινη» κολυμπήθρα του Σιλωάμ δεν πρόκειται να τους εξαγνίσει. Επικαλούνται την αδικία, τιμητές της ισότητας και του δικαίου, δεν μπορούν να αποκρύψουν τα πραγματικά αίτια που οδήγησαν και οδηγούν 40.000 περίπου νέους ανθρώπους να γίνονται όμηροι και αντικείμενο εκμετάλλευσης. Αίτια που βρίσκονται στην ίδια την ουσία του εκμεταλλευτικού συστήματος που ζούμε, που θέλει τους εργαζόμενους «ευέλικτους», χωρίς δικαιώματα και κατακτήσεις, εξευτελιστικά «αμειβόμενους», ανασφάλιστους και ανασφαλείς, βορά μιας άγριας μηχανής παραγωγής εμπορίου ελπίδας και του ανάλγητου (δι)κομματικού πελατολογίου, με σκυμμένο το κεφάλι, χωρίς καμία απαίτηση και διεκδίκηση. Αίτια που έχουν να κάνουν με την αντιλαϊκή πολιτική όλων των κυβερνήσεων ΠΑΣΟΚ και ΝΔ, που αμφισβητεί τα θεμελιώδη εργασιακά, ασφαλιστικά και συνταξιοδοτικά μας δικαιώματα, που παλινδρομεί ονοματολογώντας τα υπουργεία από «Εργασίας» σε «Απασχόλησης» και από Παιδείας σε «δια βίου εκπαίδευσης» και «οπλίζει» το χέρι των δολοφόνων της Κωνσταντίνας Κούνεβα, που τόλμησε να ορθώσει το παράστημά της στην εκμετάλλευση των ελαστικών μορφών εργασίας. Είναι η ίδια πολιτική που θέλει τους εργαζόμενους ανασφάλιστους και, γιατί όχι, απλά δια βίου καταρτιζόμενους, εργασιακά ανδράποδα από την πρώτη είσοδό τους στην εργασία, χωρίς ασφάλιση, χωρίς απαιτήσεις, θύματα της περίφημης ευρωπαϊκής «ευελιξασφάλειας» (flexicurity).

Απέναντι σε όλους αυτούς, οι εργαζόμενοι πρέπει να έχουμε μία και μόνη απάντηση: την υπεράσπιση του δικαιώματος στην πλήρη και σταθερή δουλειά ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ, την υπεράσπιση των εργασιακών και ασφαλιστικών δικαιωμάτων ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ, μέσα από τη συλλογική αγωνιστική διεκδίκηση. Οι εργαζόμενοι με stage, όπως και όλοι οι εργαζόμενοι, έχουν κάθε δικαίωμα να διεκδικούν μόνιμη και σταθερή δουλειά. Έχουν κάθε δικαίωμα να απαιτούν την ασφαλιστική τους κάλυψη για όλο το διάστημα της μέχρι τώρα εργασίας τους. Και έχουν κάθε λόγο να αγωνιστούν μαζί με όλους τους εργαζόμενους ενάντια στο νέο γύρο της αντεργατικής επίθεσης που απ’ ό,τι φαίνεται έχει ήδη ξεκινήσει γιατί ατομικές λύσεις δεν υπάρχουν παρά μόνο μέσα από το μαζικό εργατικό κίνημα.

• ΚΑΝΕΝΑΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΣ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ!
• ΠΛΗΡΗΣ ΚΑΙ ΣΤΑΘΕΡΗ ΔΟΥΛΕΙΑ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΥΣ!
• ΟΧΙ ΣΤΙΣ «ΕΛΑΣΤΙΚΕΣ» ΜΟΡΦΕΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ!
• ΚΑΝΕΝΑΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΣ ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΙΣ ΣΥΛΛΟΓΙΚΕΣ ΣΥΜΒΑΣΕΙΣ!
• ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΑΝΑΣΦΑΛΙΣΤΗ ΕΡΓΑΣΙΑ!

Όλγα Πετρούλια

32 χρόνια από τούνελ σε τούνελ

Καινούργια κυβέρνηση. Καινούργια («σοσιαλιστική») φοροεπιδρομή. Πάλι σκληρή λιτότητα. Ως συνήθως, άλλα τα προεκλογικά λόγια, άλλες οι μετεκλογικές πράξεις. Πάντοτε εν ονόματι της «καμένης γης». Αλληλοδιάδοχες ληστρικές κυβερνήσεις, μας οδηγούν τα τελευταία 32 χρόνια από τούνελ σε τούνελ χωρίς να φαίνεται φως στο βάθος.

Το προεκλογικό ερώτημα του σημερινού πρωθυπουργού «Πού πήγαν τα λεφτά;», χάσκει διαρκώς αναπάντητο. Γιατί λεφτά υπήρχαν και υπάρχουν, αλλά καταλήγουν κάθε φορά σε συγκεκριμένες τσέπες. Το αγιάτρευτο κακό είναι, επομένως, ότι όσα κλέβονται καλώς κλεμμένα και κάθε φορά “πάμε γι’ άλλα”.

Το έργο χιλιοπαιγμένο: Ύστερα από κάθε χρεοκοπία ακολουθεί η «καθαρτήριος» εκλογική εναλλαγή (ή παραλλαγή), με την οποία το σάπιο πολιτικό σύστημα ουσιαστικά αθωώνει τον εαυτό του, απαλλάσσοντας τις προηγούμενες κυβερνήσεις και πολιτικές και μεταμφιέζεται απατηλά σε «νοικοκύρεμα», «διαφάνεια», «περιστολή δαπανών», «πάταξη της γραφειοκρατίας», «αξιοκρατία», «αναδιανομή του εισοδήματος» και άλλες κούφιες μασκαράτες πανομοιότυπες με τις προηγούμενες.

Με λίγα λόγια, η πολιτική (για την ακρίβεια πολιτικάντικη) μεταμόρφωση της κεφαλαιοκρατικής ασυδοσίας στη χυδαία ελληνική εκδοχή της.

Ποιοι παίξανε στο τζόγο του Χρηματιστηρίου τα αποθεματικά των ταμείων μας; Ποιοι θησαυρίσανε με τα ομόλογα; Ποιοι διαλύσανε ιδιωτικοποιώντας Παιδεία και Υγεία; Ποιοι λυμαίνονται τις χρυσοφόρες προμήθειες των νοσοκομείων; Ποιοι θησαυρίζουν από τα δυσθεώρητα και δυσβάσταχτα εξοπλιστικά προγράμματα; Ποιοι ξεπουλούν ασύστολα τη δημόσια γη και περιουσία; Ποιες πολιτικές συρρίκνωσαν τον αγροτικό τομέα και με ευθύνη ποιων αφανίζεται συστηματικά και επί δεκαετίες το περιβάλλον;

Το υπόδικο πολιτικό σύστημα και οι εκπρόσωποί του, οφείλουν να απολογούνται για όλα αυτά και όχι να απευθύνουν ρητορικά (και εξοργιστικά) ερωτήματα προς όσους πληρώνουν μονίμως τις πολιτικές τους ή ζουν με δανεικά.

Η ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ αλλάζει εκπρόσωπο στον ΣΠΕΤ

Επί σειρά ετών είχα την τιμή να εκπροσωπώ μια συνδικαλιστική παράταξη μικρή μεν αλλά αταλάντευτα πιστή σε αρχές που δεν υπαγορεύονται από ιδιοτέλειες ή μικροκομματικές σκοπιμότητες. Με αυτά τα κριτήρια, είναι σημαντικό το ότι η Αγωνιστική Κίνηση Εθνικού Τυπογραφείου κατόρθωσε όχι μόνο να επιβιώσει ανάμεσα σε συμπληγάδες, αλλά και –το σημαντικότερο– να αποκτήσει πνοή συνέχειας χάρη στη συμμετοχή λαμπρών νέων συναδέλφων, που χωρίς ιδιοτέλειες, διαγκωνισμούς ή ταξίματα, την αναζωογόνησαν.

Ομολογώ ότι εξαντλήθηκαν οι αντοχές μου. Γι’ αυτό, ήρθε το πλήρωμα του χρόνου να κάμω στη μπάντα, να αδειάσω τη θέση του εκπροσώπου στον Σ.Π.Ε.Τ. Είναι πανάξια γι’ αυτόν το ρόλο όλα τα μέλη του ψηφοδελτίου μας. Άλλωστε, η θέση του εκπροσώπου δεν είναι αυτοσκοπός για κανέναν μας. Η αντίληψή μας για τη συνδικαλιστική δράση δεν περιορίζεται ούτε εξαντλείται στην κατάληψη μιας έδρας στον Σύλλογο, αλλά εκφράζεται στην πράξη με διαρκή εγρήγορση απέναντι στα εργασιακά και κοινωνικά προβλήματα. Φυσικά, θα παραμείνω ενεργό μέλος της παράταξης και θα στηρίζω με όλες μου τις δυνάμεις την παράταξη και την εκπρόσωπό μας στον Σ.Π.Ε.Τ.

Ν. Θεοδόσης- Φεξούλης

Δεν θα σταματήσει το δουλεμπόριο!

Ο αγώνας της ακατάβλητης συνδικαλίστριας Κωνσταντίνας Κούνεβα, αλλά και των χιλιάδων εργαζομένων στο σκλαβοπάζαρο της ενοικίασης, δεν θα δικαιωθεί! Το άθλιο καθεστώς με τους ενοικιαζόμενους εργαζομένους δεν θα σταματήσει. Η κυβέρνηση διακηρύσσει ότι αυτό το καθεστώς θα αναθεωρηθεί για να βελτιωθεί. Προεκλογικά ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ και νυν πρωθυπουργός κ. Γ. Παπανδρέου είχε χαρακτηρίσει την κατάσταση «κοινωνική μάστιγα. Αλλά η κοινωνική μάστιγα, για την ακρίβεια ο εργασιακός μεσαίωνας, δεν εξωραΐζεται. Καταργείται.

ΥΠΕΡΤΡΟΦΙΚΟ ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΔΗΜΟΣΙΟ; ΜΥΘΟΣ!

• Μας λένε ότι το δημόσιο είναι υπερτροφικό
• Μας λένε ότι οι δημόσιοι υπάλληλοι είμαστε υψηλά αμειβόμενοι και εν ολίγοις ευθυνόμαστε για όλα τα δεινά της οικονομίας, είναι όμως έτσι;

Πρόσφατο δημοσίευμα (27/9/2009) του «Έψιλον» της «Ελευθεροτυπίας» κάνει συγκριτική έρευνα της κατάστασης των δημοσίων υπαλλήλων τεσσάρων ευρωπαϊκών χωρών (Ελλάδας, Γαλλίας, Βρετανίας και Δανίας) και τα αποτελέσματα είναι πράγματι εντυπωσιακά:

ΧΩΡΑ	ΠΛΗΘΥΣΜΟΣ	ΑΡΙΘΜΟΣ Δ.Υ.	ΠΟΣΟΣΤΟ	ΒΑΣΙΚΟΣ ΜΙΣΘΟΣ (€)
Ελλάδα	11.257.285	741.148	6,58%	711
Γαλλία	64.351.000	5.269.000	8,8%	1.341
Βρετανία	61.113.205	5.842.000	9,56%	1.010
Δανία	5.519.441	894.400	16,2%	2.154

Όταν η διεκδίκηση γίνεται συνδιοίκηση και συνδιαχείριση…

Στις 25/5/2009 υπογράφτηκε στο Υπουργείο Απασχόλησης σύμβαση, σύμφωνα με την οποία το 2% τω κοινοτικών πόρων που κατευθύνονται στην κατάρτιση και την απασχόληση από το Δ΄ ΚΠΣ θα διαχειριστούν ΓΣΕΕ και εργοδοτικοί φορείς. Οι εκπρόσωποι δηλαδή των εργαζομένων, ή καλύτερα οι εργατοπατέρες, μαζί με τους εργοδότες θα διαχειριστούν 50 εκατ. ευρώ για τη «δημιουργία προγραμμάτων απασχόλησης». Δηλαδή αντί η επίσημη συνδικαλιστική ηγεσία των εργαζομένων να διεκδικήσει μόνιμη και σταθερή δουλειά για όλους, προχωρά στην δημιουργία ενός πλέγματος καρεκλοκένταυρων συνδικαλιστών οι οποίο θα παρεμβαίνουν, ποιος ξέρει πώς, για την «προώθηση ζητημάτων απασχόλησης, ανεργίας και κατάρτισης».

Κάποιος θα πρέπει να θυμίσει στους εργατοπατέρες της ΓΣΕΕ ότι η «προώθηση ζητημάτων απασχόλησης, ανεργίας και κατάρτισης» δεν γίνεται όταν καθόμαστε στο ίδιο συνδιαχειριστικό τραπέζι με τους εργοδότες αλλά με αγώνες, που έχουν ξεχάσει, με απεργίες, διαδηλώσεις, κινητοποιήσεις. Αυτό το δρόμο γνωρίζουν και εμπιστεύονται οι εργαζόμενοι, αυτός είναι ο σωστός.

«Πολιορκείται» η Ελλάδα από τις βιομηχανίες όπλων

Πρόσφατα συνεδρίασε άτυπα το ΝΑΤΟ στη Μπρατισλάβα. Ο Έλληνας Υπουργός Άμυνας κ. Ευάγγελος Βενιζέλος είχε εκεί συναντήσεις γνωριμίας με τους ομολόγους του από τις ΗΠΑ, τη Γερμανία, την Ισπανία και τη Γαλλία, οι οποίοι προσπαθούν να πουλήσουν στην Ελλάδα τα όπλα των εγχώριων αμυντικών βιομηχανιών τους. Τον κ. Πάνο Μπεγλίτη, αναπληρωτή υπουργό Άμυνας, έσπευσε να συναντήσει ο Άντριου Σαπίρο, βοηθός υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ υπεύθυνος για πολιτκοστρατιωτικές υποθέσεις.

Σε κυριακάτικη συνέντευξή του ο κ. Μπεγλίτης αναφέρει: «Πρέπει να είμαστε ειλικρινείς. Όλες οι παραγγελίες γίνονταν με στόχο την εξαγορά της εύνοιας των μεγάλων δυνάμεων, προκειμένου να προωθηθούν τα λεγόμενα εθνικά μας θέματα. Το αποτέλεσμα όμως ήταν κάτω των προσδοκιών μας. Χώρες από τις οποίες αγοράζαμε, δεν στέκονταν αλληλέγγυες όταν τις χρειαζόμασταν» (Εφημερίδα «Έθνος»).

Επομένως, η Ελλάδα, αγοράζοντας όπλα (που δεν χρειάζεται) επιχειρεί να εξαγοράσει τη στήριξη των ισχυρών σε ανοιχτά ζητήματα της εξωτερικής πολιτικής.

Αυτή η υποτελής τακτική, όπως επιβεβαιώνεται από τα πιο επίσημα χείλη, αποδείχτηκε αποτυχημένη. Από τη μια συσσωρεύονται τεράστια χρέη και από την άλλη κανένα όφελος δεν προκύπτει για τα «λεγόμενα εθνικά θέματα» (π.χ. Σκοπιανό, Κυπριακό κλπ.), αφού οι ισχυροί ασκούν εξωτερική πολιτική με αποκλειστικό κριτήριο την προώθηση των συμφερόντων τους. Επομένως, τα αστρονομικά ποσά που ξοδεύονται για άχρηστους εξοπλισμούς, επιβάλλεται να δοθούν στην Υγεία, την Παιδεία, τη δημιουργία νέων θέσεων εργασίας, ισχυροποιώντας έτσι την ελληνική κοινωνία.

Μια χώρα, όπως η Ελλάδα, που βρίσκεται στα πρόθυρα οικονομικής και κοινωνικής κατάρρευσης, μπορεί να ελπίζει σε καλύτερο μέλλον, μόνο αν ανασυνταχθεί και ισχυροποιηθεί ως κοινωνία. Αλλιώτικα, όσα όπλα και αν διαθέτουμε δεν πρόκειται να σωθούμε.

Άννα Ζερβού

Ένα «ιδιαζόντως ειδεχθές» ρατσιστικό έγκλημα στη Γερμανία

Η Αιγύπτια Μάρβα αλ Σερμπίνι, 31 ετών, φαρμακοποιός και μέλος της εθνικής ομάδας handball της Αιγύπτου, βρισκόταν στη Γερμανία επί τρία χρόνια με το μόλις 2 ετών παιδί της, συνοδεύοντας τον σύζυγό της, που ολοκλήρωνε τη διδακτορική διατριβή του στη φαρμακολογία, στο Ινστιτούτο Max Plank της Δρέσδης, με χρηματοδότηση του αιγυπτιακού κράτους. Στο τέλος του 2009, αναμενόταν να ολοκληρωθεί η διατριβή του συζύγου και η οικογένεια επρόκειτο να επιστρέψει στην Αίγυπτο.

Δυστυχώς, όλα ανατράπηκαν κατά τον τραγικότερο τρόπο.

Πριν από ένα χρόνο και ενώ η Μάρβα βρισκόταν σε παιδική χαρά παίζοντας με το παιδί της, της επιτέθηκε ένας άνεργος 28χρονος Γερμανός, ο Άλεξ Β., ρωσικής καταγωγής, επιχειρώντας να της βγάλει τη μαντήλα και περιλούζοντάς την με χαρακτηρισμούς όπως “ισλαμίστρια”, “βρωμιάρα”, “τρομοκράτισσα”!

Εκείνη του έκανε μήνυση για ρατσιστική προσβολή και ρατσιστική βία και ο Άλεξ Β. (πουθενά δεν αναγράφεται το πλήρες επώνυμό του) καταδικάστηκε πρωτοδίκως σε πρόστιμο 780 ευρώ. Απολογούμενος, μάλιστα, ο ρατσιστής είπε απροκάλυπτα ότι «δεν θα προσέβαλε ποτέ κάποιον παρά μόνο αν ήταν ίσος του»!

Ο εισαγγελέας (προς τιμήν του) θεώρησε μικρή την επιβληθείσα ποινή και άσκησε έφεση. Η υπόθεση επανεκδικάστηκε στο Εφετείο της Δρέσδης την 1^η Ιουλίου 2009, παρουσία του συζύγου τής Μάρβα και του τρίχρονου, πλέον, παιδιού τους.

Την ώρα που κατέθετε η νεαρή μητέρα, έγκυος ήδη στο δεύτερο παιδί της, ο κατηγορούμενος της επιτέθηκε με στιλέτο, καταφέροντάς της 18 πλήγματα. Σπεύδοντας σε βοήθεια ο σύζυγός της Αλ Σερμπίνι μαχαιρώθηκε και ο ίδιος από τον δράστη. Και το απίστευτο: Οι αστυνομικοί που κλήθηκαν να επέμβουν, αντί να αφοπλίσουν τον δράστη, θεώρησαν ως επιτιθέμενο (προφανώς λόγω μελαψής φάτσας!), τον ήδη τραυματισμένο σύζυγο και τον πυροβόλησαν στο πόδι(!), ο οποίος διακομίσθηκε σε κωματώδη κατάσταση σε νοσοκομείο της Δρέσδης.

Η τραγική Μάρβα, υπέκυψε στα τραύματά της μέσα στην αίθουσα του εφετείου, ενώ το παιδί, επίσης τραυματισμένο, παρακολουθείται από ψυχολόγους.

Όπως είναι φυσικό, το δράμα της οικογένειας Σερμπίνι έγινε πολιτικό ζήτημα με τεράστιες διαστάσεις στον μουσουλμανικό κόσμο, προκαλώντας μεγάλες και βίαιες διαδηλώσεις σε πολλές μουσουλμανικές χώρες.

Τώρα το κακουργιοδικείο της Δρέσδης, όπου βρίσκεται η υπόθεση, καλείται να αποδώσει δικαιοσύνη.

Εκείνο, ωστόσο, που αποτελεί πρόκληση είναι η σιωπή (στην πλειοψηφία τους) των δυτικών Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης (ούτε λόγος να γίνεται για τα άθλια ελληνικά) τόσο γι’ αυτό καθαυτό το στυγερό ρατσιστικό έγκλημα στη Γερμανία όσο και για τις σφοδρές αντιδράσεις που προκλήθηκαν στον μουσουλμανικό κόσμο.

Μούγκα για το αποτρόπαιο γεγονός από τα δυτικά ΜΜΕ, τα οποία συχνά σε άλλα, ήσσονος σημασίας, περιστατικά, ξεσπαθώνουν λαύρα κατά της “ισλαμιστικής τρομοκρατίας”.

Μπορεί κανείς να φανταστεί τι θα γινόταν αν συνέβαινε ένα ανάλογο εγκληματικό περιστατικό εις βάρος ευρωπαίων πολιτών;

Το σίγουρο είναι ότι η ρατσιστική τρομοκρατία φουντώνει. Το ζούμε καθημερινά στην Ελλάδα, την υπογάστρια πύλη της Ε.Ε. με τους χιλιάδες μετανάστες, για τους οποίους επίσημη μεταναστευτική πολιτική είναι η καταστολή και όπου γιγαντώνονται μέρα με τη μέρα η ξενοφοβία και ο ρατσισμός.

Οι μετανάστες είναι αντικείμενο της πιο άγριας εκμετάλλευσης. Είναι από τη μια ένα εξευτελιστικά φτηνό ανθρώπινο εμπόρευμα, την κινητικότητα του οποίου, για χίλιους δυο κοινωνικο-πολιτικούς λόγους, καμία δύναμη δεν μπορεί να αποτρέψει, και από την άλλη οι μετανάστες υπό τις συνθήκες δουλεμπορίου που καταφτάνουν στην Ελλάδα, μισοπνιγμένοι, πεινασμένοι, άνεργοι και εν τέλει γκετοποιημένοι, προκαλούν σοβαρά προβλήματα στις τοπικές κοινωνίες συγκεντρώνοντας το μίσος και τη ρατσιστική βία, που κατάλληλα υποδαυλίζονται από φασιστικές ομάδες.

Οι παγκόσμιες δυνάμεις του κεφαλαίου, με προεξάρχουσες τις Η.Π.Α. και την Ε.Ε., έχουν μετατρέψει τη Μέση Ανατολή σε ένα απέραντο σφαγείο πολέμου, ενώ αφήνουν εγκαταλελειμμένη στην πείνα και την εξαθλίωση τους πληθυσμούς της αφρικανικής ηπείρου, εξωθώντας χιλιάδες πολίτες στην αναζήτηση καλύτερης τύχης. Από την άλλη, το Ισραήλ, εδώ και δεκαετίες, αφανίζει συστηματικά τους Παλαιστινίους. Φταίνε γι’ αυτό τα θύματά τους;

Μετανάστης απολύθηκε γιατί «ζημίωνε» επιχείρηση φορτίζοντας το κινητό του!

Πακιστανός εργάτης. Ονόματι Μοχάμεντ Σεΐχ. Πατέρας τριών απιδιών. Επί 14 χρόνια δούλευε σε επιχείρηση συσκευασίας σε γερμανική πόλη. Ώσπου, στις 5 Ιουνίου 2009, η επιχείρηση ανακάλυψε ότι κάπου κάπου ο εργάτης φόρτιζε το κινητό του από πρίζα του εργοστασίου. Και αστραπιαία τον απέλυσε με την κατηγορία της… «κλοπής ρεύματος»!

Την είδηση έγραψε η γαλλική εφημερίδα «Monde» και μετέφερε αρθρογραφώντας στο «ΕΘΝΟΣ» ο κ. Γ. Δελαστίκ. «Το κόστος για την επιχείρηση ανερχόταν σε 0,014 λεπτά ανά φόρτιση, υπολόγισε ένας μηχανικός, δηλαδή 14 λεπτά του ευρώ για κάθε… χίλιες φορτίσεις»!!

Η εξωφρενική είδηση έκανε το γύρο του κόσμου με τη διευκρίνιση ότι η υπόθεση παραπέμφθηκε στα δικαστήρια. Αλλά η τύχη του Μοχάμεντ Σεΐχ είναι και εκεί προδιαγεγραμμένη, καθώς τα γερμανικά δικαστήρια είναι άτεγκτα και το ίδιο στυγνά στις αποφάσεις τους με τους εργοδότες.

Η υποταγή στη σιδερένια πειθαρχία και τους ανελέητους κανόνες του κέρδους δεν επιτρέπει παραστρατήματα, έστω και αν η «κλοπή ρεύματος» είναι αξίας ενός λεπτού!

Απ’ αυτή την άποψη θα είχε ενδιαφέρον να μαθαίναμε τι μισθό έπαιρνε από την επιχείρηση ο απολυμένος μετανάστης, ώστε να κάναμε τις ανάλογες συγκρίσεις.

Οι ληστές της απλήρωτης (ενίοτε και «μαύρης») εργασίας, οι νόμιμοι κλέφτες της εργατικής υπεραξίας, οι απόλυτοι κυρίαρχοι της επιβίωσης των εργαζομένων, εξοντώνουν παραδειγματικά όσους ληστεύουν ανελέητα.

Δικαιώματα και κατακτήσεις στις συμπληγάδες της τρομοκρατίας και της αστυνομοκρατίας

Τα όπλα της ατομικής τρομοκρατίας ουδέποτε έλυσαν κοινωνικά προβλήματα.

Αντιθέτως, όπου και όποτε αυτή εκδηλώθηκε, υπονόμευσε και προβοκάρισε τους κοινωνικούς αγώνες, ενώ ταυτόχρονα τροφοδότησε την ενίσχυση των κατασταλτικών μηχανισμών και τον αυταρχισμό του κράτους.

Η τρομοκρατία των δυο τελευταίων αιώνων είναι από τη φύση της δημοκρατική και απορρέει από τη γιακωβίνικη αντίληψη της πολιτικής δράσης. Γεννήθηκε στη γαλλική επανάσταση (με την Πρώτη και Δεύτερη τρομοκρατία) κι έχει ιστορικά αποδειχτεί ότι με την τυφλή βία στρέφονται προς τον συντηρητισμό μεγάλα τμήματα της κοινωνίας, ενώ σπιλώνονται και διασύρονται κοινωνικοί και εργατικοί αγώνες.

Είμαστε κατηγορηματικά αντίθετοι απέναντι σ’ αυτά τα εγκληματικά φαινόμενα όπως είμαστε αντίθετοι και με την άλλη, την καθημερινή (με ή χωρίς όπλα) τρομοκρατία.

Τρομοκρατία δεν είναι ο αργός ψυχικός θάνατος της ανεργίας; Τρομοκρατία δεν είναι η αέναη απειλή της κοινωνικής ανασφάλειας και της χρεοκοπίας; Τρομοκρατική δεν ήταν η εγκληματική επίθεση κατά της αδάμαστης συνδικαλίστριας Κωνσταντίνας Κούνεβα; Τρομοκρατία δεν ήταν πέρυσι η δολοφονία του 15χρονου Α. Γρηγορόπουλου; Τρομοκρατία δεν είναι ο εξευτελισμός της ανθρώπινης ζωής και η ασύδοτη ολιγαρχία του πλούτου; Τρομοκρατία δεν είναι ο χουλιγκανισμός (με νεκρούς) των γηπέδων;

Όλα τούτα (και πολλά άλλα) τρομοκρατικά φαινόμενα, είναι παράγωγα της ταξικής δημοκρατίας μας τα οποία όχι μόνο δεν επιχειρεί να θεραπεύσει, αλλά αντιθέτως τα απωθεί στο περιθώριο.

Η αστυνομοκρατία

Από την άλλη μεριά, με επίδειξη αστυνομοκρατικής πυγμής (πού αλλού;) στα Εξάρχεια, επανήλθε ο κ. Χρυσοχοΐδης στα παλιά του λημέρια, στο πρώην υπουργείο Δημόσιας Τάξης και νυν «Προστασίας του Πολίτη» ( η γλώσσα αδυνατεί, πλέον, να εκφράσει τα νοήματα)!

Δεν πρόλαβε να ζεστάνει ο υπουργός την καρέκλα του και ξαμόλησε τα λαγωνικά του στα Εξάρχεια για να επιβάλουν την τάξη. Έτσι ξεκίνησε η αστυνομική «σκούπα» το βράδυ της 8^ης Οκτωβρίου 2009 σαρώνοντας όποιον έβρισκε μπροστά της, με δεκάδες προσαγωγές πολιτών και ομάδες αστυνομικών, ένστολων και με πολιτικά, να ελέγχουν πολίτες στους δρόμους με εξευτελιστικό τρόπο, ενώ «πολλοί από τους ελεγχόμενους αναγκάστηκαν να μείνουν γονατιστοί για περισσότερο από 20 λεπτά, παρότι είχαν επιδείξει τις ταυτότητές τους στους αστυνομικούς» («Ελευθεροτυπία», 10-10-2009).

Ακολούθησαν κατά τις επόμενες ημέρες κυλιόμενες αστυνομικές επιχειρήσεις στην ίδια περιοχή για να φτάσουμε στο γνωστό περιστατικό με τις συλλήψεις του εκφωνητή του Πολυτεχνείου και συγγραφέα κ. Δημ. Παπαχρήστου και του δημοσιογράφου κ. Στ. Ελληνιάδη, την απελευθέρωσή τους, τη δημόσια συγγνώμη του κ. Χρυσοχοΐδη και την παραίτηση του αρχηγού της Αστυνομίας.

Περιγράφοντας την πολιτική που θα ασκήσει ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη έχει διακηρύξει από τη μια ότι «όποιος ένστολος φερθεί σε πολίτη κατά παράβαση του Συντάγματος θα φεύγει από το Σώμα και το ίδιο θα συμβαίνει με όποιον αστυνομικό αποδειχθεί ότι συνεργάζεται ή ότι μεροληπτεί υπέρ μελών ακροδεξιών οργανώσεων» («Ελευθεροτυπία» 10-10-09) και από την άλλη ότι «θα κυνηγήσουμε τους χούλιγκαν και τους βανδάλους και θα κάνουμε την Αθήνα ειρηνική».

Το δυστύχημα είναι ότι, παρά τις διακηρύξεις, ξεκίνησε με «σκούπα» στα δικαιώματα και με προσβολές στην αξιοπρέπεια του πολίτη.

Αλλά ο κ. υπουργός γνωρίζει καλύτερα παντός άλλου ότι το σώμα του οποίου προΐσταται βαρύνεται με «ζαρντινιέρες», «πράσινα παπούτσια», βασανισμούς και θανάτους αλλοδαπών σε αστυνομικά τμήματα, παραβιάσεις δικαιωμάτων κ.λπ.

Ωραία λόγια δημοκρατικού προσωπείου ότι «η καταστολή δεν είναι λύση», αλλά τότε γιατί δεν καταστέλλει τους ασύδοτα καταστέλλοντες υφισταμένους του και όχι τους μονίμως καταστελλόμενους πολίτες;

Δύσκολος ο δρόμος μας ως εργαζομένων. Οφείλουμε να υπερασπίσουμε δικαιώματα και κατακτήσεις, πορευόμενοι ανάμεσα σε συμπληγάδες αποκρούοντας σθεναρά με τη μαζική αγωνιστική δράση τις κάθε είδους τρομοκρατίες.

Ν. Θεοδόσης- Φεξούλης